شکوه آمدنت را به انتظار نشسته ام.

 

 

بی گمان خواهی آمد و

 

 

بی گمان خواهی آمد.

 

 

خواهی آمد تا در سایه ی پر نور تو دمی به آسایش ،

 

 

 به دور از سیاهی،

 

 

 عقده های دل را بگشایم .

 

 

تا شاید گلایه ای از دوری تو ، من

 

 

و از گناهکاری من ، تو 

 

و یا شاید گلایه ای از نجابت تو ، من

 

 

و از گستاخی و بی پروایی من ، تو

 

 

و باز هم شکایت و گلایه از تو ، من

 

 

و به یقین باز هم سکوت و وقار و مهربانی از تو.

 

 

 

 

 

 

نمی دانم امشب دل را

 

به چه کاری مشغول دارم

 

 

یا سرگرم تماشای کدامین ستاره بگردانمش

 

تا هوای تو در سرش نیفتد

 

 و آسایش از دیدگانم نرباید .

 

 گفته اند سپیده دمان می آیی ،

 

همچون نور و من ایمان دارم که خواهی آمد

 

 و کافیست دل تا سحر سرگرم بماند .. !

 

 

 

 

 

 

 

 

خواهی آمد ..!!

 

 

گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم

     

                               چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیایی

 

 

         

یک سلام پر رنگ و چند نقطه چین .. به علامت جوابهایی که هرگز ندادی و یک

 

 دقیقه سکوت !

 

به احترام تمام لحظه هایی که در انتظار پاسخ تو می روند .

 

 

فرض که دلت نخواست ! به فرض که حوصله ات نیامد ! به فرض که لایقش نبودم !

 

 

فرض که دوستم نداری ، نه خودم ، نه نامه هایم را !!! این خودش قانع کننده ترین

 

 

دلیل دنیاست . بی دلیلی هم خودش کلی دلیل است .

 

 

چه می شود کرد . تویی و عزیز کرده ی این دل رسوای سر گردان خودم ، چه

 

 

کارش کنم . جوابش را هم ندهی بهانت را میگیرد .

 

 

                                                   

 

     

 به در گفتم لیکن دیوار بشنید      به دل گفتم لاجرم دلدار بشنید

 

 

 

 

 

 

 

 

   

     یا صاحب الزمان ادرکنی

 

 

 

 

 

 

 

 

اینجا که چراغونی می شه خیلی دوست داشتنی می شه یه حال و هوای دیگه ای

 

 

 

پیدا می کنه .. !!

 

                   

 

 

خواستم چیزی بگویم دیر شد              واژه هایم طعمه ی تکفیر شد

 

 

 

 

 

 

  یا صاحب الزمان ادرکنی ..!!