در تاریکی شب

در سکوت ثانیه ها

در حالی که من به خاطر

بارانی که از آسمان رحمتش

بر روی درختان بی برگ جاری می شدند

خوشحال بودم واحساس می کردم آن لحظه بهترین

 لحظه ی زندگی من است اما ..

نمی دانستم ... نمی دانستم .. حتی فکرش را هم نمی کردم..

 که در همان لحظه .. در لحظه ی سکوت و تنهایی

تو را از دست می دهم

تو را ..!!

باورم نمی شود ..

چقدر سخت است باور کردن ..

باور کردن این که دیگر

تو را نمی بینم

دیگر به آن خانه ی کوچک و قدیمی نمی روم

آن خانه ای که همه جایش

خاطرات با تو بودن بود

خاطراتی که همیشه به گوشم زمزمه می شد

از لحظات با تو بودن و مادربزرگ ..

خواهرم بوی غذای مادربزرگ را همیشه احساس می کرد

او هنوز هم که هنوز است باور نکرده

که مادر بزرگ ۱۲ سال است که از کنار ما رفته ..

ما هنوز آن اتفاق را باور نکرده بودیم که حال ..

چقدر سخت است باورش برای ما

برای همه ی ما مخصوصا بابا

 

ای وای .. خدایا

خداااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا

 

خدایا چیزی برای گفتن ندارم .. چون می دانم که تو خدایی ، پس از تو فقط یک چیز می خواهم

دستانم را به سوی آسمانت دراز می کنم و عاجزانه از تو می خواهم :

                            .: خدایا روحشان را شاد کن :..

مادر بزرگ و پدربزرگ عزیزم همیشه به یادتون هستم ..

                                                                                                     ............................

                                                                                                        امشب شب دومه !!!

خداحافظ !!